Fizjoterapeutka uroginekologiczna: Dysfunkcje układu płciowo-moczowego

Rola fizjoterapeutki uroginekologicznej przy pochwicy, atro­fii pochwy, dyspareunii i wulwodynii

Fizjoterapeutka uroginekologiczna odgrywa kluczową rolę w diagnozie i leczeniu problemów takich jak pochwica (vaginismus), atrofia pochwy (atroficzne zmiany śluzówki pochwy), ból okołoporodowy po nacięciu krocza (epizjotomia), wulwodynia, dyspareunia, a także w pielęgnacji blizn po cięciu cesarskim.

Jej działanie obejmuje terapię mięśni dna miednicy, pracę nad elastycznością tkanek pochwy i krocza, edukację pacjentki, techniki relaksacji, stopniową dilatację pochwy, oraz pielęgnację i mobilizację blizn.

Za pomocą specjalistycznych ćwiczeń i manualnych technik terapeutycznych możliwe jest zmniejszenie napięcia mięśniowego, poprawa ukrwienia tkanek, redukcja dolegliwości bólowych i odzyskanie komfortu w życiu seksualnym i codziennym.

Dlaczego pacjentka może trafić do fizjoterapeutki uroginekologicznej

Pochwica (vaginismus) – ICD-10: F52.5 lub N94.2

Pochwica charakteryzuje się mimowolnym skurczem mięśni otaczających pochwę, który uniemożliwia penetrację — tamponu, palca, partnera.
Często pojawiają się objawy:

  • ból,
  • uczucie rozpierania,
  • pieczenia,
  • lęk przed penetracją,
  • unikanie współżycia.

Czym jest pochwica?


Pochwica (vaginismus) to mimowolny, bolesny skurcz mięśni dna miednicy otaczających wejście do pochwy i dalsze partie pochwy, który uniemożliwia lub bardzo utrudnia penetrację (współżycie, tampon, badanie ginekologiczne).

Jakie są objawy pochwicy?

  • Ból, pieczenie lub uczucie rozpierania przy próbie penetracji.
  • Niemożność lub duży dyskomfort przy stosunku, wkładaniu tamponu, badaniu ginekologicznym.
  • Mimowolne zaciskanie mięśni dna miednicy (czasami obejmujące też mięśnie przywodzicieli ud czy pośladków).
  • Lęk, napięcie psychiczne związane z próbą penetracji — nawet jeśli partner, tampon czy badanie są akceptowane.

Na czym polega leczenie pochwicy?

  • Terapia mięśni dna miednicy — relaksacja napiętych mięśni, nauka świadomego rozluźniania.
  • Stopniowa dilatacja pochwy przy pomocy dilatorów (lub autostymulacja palcem), by przyzwyczaić mięśnie i tkanki do penetracji bez bólu.
  • Terapia manualna, ćwiczenia rozluźniające, praca nad napięciem mięśni.
  • Psychoterapia / terapia seksualna — praca z lękiem, traumą, negatywnymi doświadczeniami, edukacja i wsparcie psychiczne.
  • Plan leczenia dostosowany do pacjentki (indywidualny), często łączący fizjoterapię z terapią psychoseksualną.

Czy pochwica jest niebezpieczna?


Nie zagraża życiu bezpośrednio — jednak ignorowana może znacząco pogorszyć jakość życia: powodować chroniczny ból, zaburzenia psychiczne (lęk, unikanie intymności), trudności w badaniach ginekologicznych, wpływać na relacje i samopoczucie.

Czy pochwica da się wyleczyć?


Tak — przy odpowiedniej, wieloaspektowej terapii (fizjoterapia mięśni dna miednicy + dilatacja + praca psychologiczna) wiele kobiet odzyskuje komfort penetracji i może prowadzić satysfakcjonujące życie seksualne.

Dyspareunia – ból podczas stosunku (ICD-10: N94.1 lub F52.6)

Dyspareunia oznacza nawracający lub uporczywy ból genitalny lub miednicowy podczas, przed lub po stosunku, który nie wynika wyłącznie z suchości pochwy lub skurczu mięśni (vaginismus).
Ból może być powierzchowny albo głęboki; często towarzyszy mu spadek satysfakcji seksualnej, napięcie psychiczne, unikanie penetracji.

Co to jest dyspareunia?
Dyspareunia to uporczywy lub nawracający ból genitalny lub miednicowy przed, w trakcie lub po stosunku seksualnym. Ból bywa powierzchowny (w okolicy wejścia do pochwy) lub głęboki (wewnątrz pochwy, macicy, miednicy).

Dlaczego kobietę boli pochwa podczas stosunku?
Przyczyn dyspareunii może być wiele: suchość pochwy (np. z powodu niedoboru estrogenów), infekcje pochwy lub sromu, stany zapalne, blizny po urazach lub porodzie, dysfunkcja mięśni dna miednicy (skurcze, napięcie), zaburzenia anatomiczne, choroby ginekologiczne (np. endometrioza, mięśniaki), a także czynniki psychiczne: stres, lęk, traumatyczne doświadczenia.

Dyspareunia — jak leczyć?
Leczenie dyspareunii polega na usunięciu lub złagodzeniu przyczyn: terapia zakażeń (antybiotyki/higiena), leczenie zmian anatomicznych lub ginekologicznych, uzupełnienie nawilżenia pochwy (np. lubrykanty, estrogeny jeśli wskazane), fizjoterapia dna miednicy (rozluźnianie, relaksacja, dilatacja, masaż blizn), oraz często współpraca psychologiczna/terapia seksualna.

Czy dyspareunia jest uleczalna?
Tak — dyspareunia bywa skutecznie leczona, szczególnie jeśli są zidentyfikowane czynniki sprawcze. Wiele przypadków ustępuje lub znacząco poprawia się przy odpowiedniej terapii przyczynowej, fizjoterapii dna miednicy i wsparciu psychoseksualnym.

Dlaczego ból może występować pomimo leczenia — czy dyspareunia zawsze ustępuje?
Dyspareunia ma często charakter wieloczynnikowy — jeśli nie zostaną uwzględnione wszystkie przyczyny (np. infekcja + napięcie mięśni + psychika), ból może nawracać. W takich przypadkach konieczna jest kompleksowa diagnoza: ginekologiczna, fizjoterapeutyczna oraz psychoseksualna.

Wulwodynia — przewlekły ból okolic sromu

Wulwodynia objawia się paleniem, pieczeniem lub ostrym bólem sromu — często przy dotyku, ocieraniu, wkładaniu tamponu czy stosunku; badanie ginekologiczne może być prawidłowe. W diagnostyce używana jest kategoria N94.8x (np. N94.819).

Co to jest wulwodynia?

Wulwodynia to przewlekły ból okolic sromu lub przedsionka pochwy, trwający co najmniej 3 miesiące, przy braku widocznych zmian chorobowych (np. infekcji, uszkodzeń) lub zaburzeń neurologicznych.

Objawy wulwodynii

  • Ból, pieczenie, palenie, kłucie lub uczucie podrażnienia w okolicach sromu, przedsionka pochwy, ewentualnie pochwy, krocza, odbytu.
  • Ból może być prowokowany dotykiem, naciskiem, współżyciem, dotykiem bielizny, noszeniem obcisłych ubrań, jazdą na rowerze, aplikacją tamponu lub być samoistny (bez konkretnego bodźca).
  • Świąd, nadwrażliwość skóry, uczucie „ciągnięcia” lub „rozrywania”, suchość, mrowienie.
  • Utrudnienia w siedzeniu, noszeniu ubrań, codziennych czynnościach — nie tylko przy współżyciu.

Przyczyny wulwodynii

Przyczyny często są wieloczynnikowe, mogą obejmować:

  • Nadmierne napięcie mięśni dna miednicy / dysfunkcję mięśniowo-powięziową.
  • Zwiększoną liczbę lub nadwrażliwość zakończeń nerwowych (neuropatia, nadmierna czuciowość) w obrębie sromu/pochwy.
  • Czynniki hormonalne — np. suchość pochwy przy zaburzeniach hormonalnych, niedoborze estrogenów.
  • Przebyte urazy, zabiegi, stany zapalne, infekcje intymne (choć po ich wyleczeniu ból może pozostać).
  • Czynniki psycho-emocjonalne: stres, traumatyczne doświadczenia, przewlekłe napięcie — często nasilają ból.

Co pomaga przy wulwodynii?

  • Fizjoterapia dna miednicy: rozluźnianie napiętych mięśni, terapia manualna, praca nad tkankami miękkimi i powięzią.
  • Ćwiczenia relaksacyjne i techniki obniżające napięcie mięśniowe.
  • Terapia psychologiczna / psychoseksualna — pomoc przy radzeniu sobie z bólem, lękiem, stresem, które mogą nasilać dolegliwości.
  • W razie wskazań: leczenie farmakologiczne — np. maści z lidokainą, Leki przeciwbólowe, przeciwpadaczkowe lub przeciwdepresyjne (neuropatyczny komponent bólu).
  • Unikanie drażniących bodźców: obcisłej bielizny, kosmetyków zapachowych, ostrych detergentów; stosowanie łagodnej higieny intymnej.
  • W zależności od przyczyny — diagnoza i leczenie ewentualnych infekcji, zapaleń, zaburzeń hormonalnych.

Czy wulwodynia może minąć sama?

Wulwodynia rzadko ustępuje samoistnie. Schorzenie wymaga rozpoznania i leczenia; bez interwencji objawy często się utrzymują lub nasilają.

Atrofia pochwy (atroficzne zapalenie pochwy, pochwa zanikiem) — np. po menopauzie lub po porodzie

Śluzówka pochwy staje się cienka, sucha, mało elastyczna; może pojawić się suchość, pieczenie, ból przy współżyciu, mikrokrwawienia. W klasyfikacji ICD-10: post-menopauzalne atroficzne zapalenie pochwy odpowiada N95.2.

Co to jest atrofia pochwy?

Atrofia pochwy (zanikowe zapalenie pochwy, atroficzne zmiany błony śluzowej — po angielsku „vaginal atrophy” albo część Genitourinary syndrome of menopause, GSM) to stan, w którym z powodu spadku poziomu estrogenów ściany pochwy stają się cienkie, suche, mniej elastyczne, a śluzówka ulega zanikowi.

Główne mechanizmy:

  • zmniejszona produkcja śluzu,
  • osłabiona ukrwistość tkanek pochwy,
  • zmiana pH pochwy,
  • utrata fałdów i elastyczności.

Objawy atrofii pochwy — jak się manifestuje?

  • Suchość pochwy, brak naturalnego nawilżenia.
  • Pieczenie, swędzenie, podrażnienie sromu i pochwy.
  • Dyskomfort lub ból podczas stosunku (dyspareunia), bolesność przy wkładaniu tamponu lub badaniu ginekologicznym.
  • Plamienie lub krwawienie po współżyciu.
  • Nietypowe upławy, czasem zmieniony zapach, zaburzenia flory pochwy.
  • Problemy układu moczowego: częstsze infekcje dróg moczowych, podrażnienie cewki, pieczenie przy oddawaniu moczu, naglące parcie.

Czy atrofia pochwy jest groźna?

Atrofia pochwy sama w sobie rzadko zagraża życiu, ale bywa przewlekłym źródłem dyskomfortu seksualnego i fizycznego.

Możliwe powikłania: nasilenie infekcji pochwy lub dróg moczowych (z powodu zaburzenia naturalnej bariery i pH), powtarzające się urazy śluzówki przy współżyciu, bóle, świąd, krwawienia, pogorszenie jakości życia, zaburzenia relacji seksualnych.

Jeśli nie dochodzi do leczenia, stan może się utrwalać — naturalny zanik śluzówki nie cofa się samodzielnie.

Co pomaga przy atrofii pochwy? — leczenie i łagodzenie objawów

  • Nawilżacze i lubrykanty dopochwowe — produkty nawilżające regulują suchość, zmniejszają dyskomfort przy współżyciu.
  • Terapia hormonalna lokalna (dopochwowa) — kremy, tabletki dopochwowe lub pierścienie z estrogenami mogą przywrócić elastyczność, grubość śluzówki, poprawić nawilżenie.
  • Leki modulujące estrogen (np. selektywne modulatorzy receptorów estrogenu) — w pewnych sytuacjach terapeutycznych.
  • Terapie niehormonalne + higiena intymna — unikanie drażniących środków do higieny, stosowanie delikatnych mydeł, bielizny z bawełny, unikanie detergentu, obcisłej odzieży.
  • Aktywność seksualna i/lub ćwiczenia dna miednicy — regularna stymulacja zwiększa ukrwienie pochwy i wspomaga utrzymanie elastyczności tkanek.

W razie nasilenia objawów, powikłań (infekcje, częste krwawienia), współistnienia innych problemów — konsultacja ginekologiczna wskazana.

Nacięte krocze / epizjotomia — blizna po porodzie

Po porodzie operacyjnym nacięciu krocza (epizjotomia) lub pęknięciu tkanek krocza/pochwy, może powstać blizna, która ogranicza elastyczność tkanek, powoduje ból, dyskomfort przy współżyciu, podrażnienia, uczucie napięcia. Fizjoterapia uroginekologiczna może wspomóc prawidłową regenerację, mobilizację blizny, uelastycznienie tkanek i zapobiec zaburzeniom funkcji dna miednicy.

Jak wygląda nacięcie krocza?


Najczęściej jest to przecięcie skóry i mięśni między pochwą a odbytem — najczęściej skośne (epizjotomia mediolateralna) lub rzadziej pionowe (midline). Po zszyciu widoczna jest linijna blizna o zwiększonej wrażliwości i sztywności.

Ile goi się nacięcie krocza? / Ile czasu trwa regeneracja?


Twardsza faza gojenia trwa zwykle około 4–6 tygodni. Pełna przebudowa blizny może trwać miesiące, w zależności od jakości tkanek, pielęgnacji i obciążeń mechanicznych.

Co pomaga przy gojeniu nacięcia krocza?

  • utrzymanie czystości i suchości krocza w pierwszych tygodniach
  • delikatna mobilizacja blizny po zakończeniu gojenia powierzchownego (zwykle od 6. tygodnia)
  • fizjoterapia uroginekologiczna — masaż blizny, praca z powięzią, zmniejszanie zrostów, poprawa ukrwienia
  • ćwiczenia dna miednicy — prawidłowa aktywacja i rozluźnianie mięśni
  • unikanie przeciążenia tkanek (długie stanie, nagły wysiłek, zaparcia)

Fizjoterapeutka uroginekologiczna ocenia stan blizny, jej elastyczność, ruchomość oraz ewentualne dolegliwości bólowe, dobierając indywidualny plan pracy manualnej i ćwiczeń, co zapobiega przewlekłym problemom — bólowi, dyspareunii oraz zaburzeniom funkcji dna miednicy.

Pielęgnacja blizny po cięciu cesarskim

Blizna po cięciu cesarskim wymaga odpowiedniej pielęgnacji: masaż, mobilizacja tkanek, praca nad tkanką podskórną i mięśniami powłok brzucha, by zapobiec przykurczom, bólowi, ograniczeniu ruchomości tkanek, problemom z postawą i funkcją mięśni dna miednicy.

Jak powinna wyglądać blizna po cesarskim cięciu?

Po operacyjnym cięciu cesarskim blizna zwykle ma długość około 8–15 cm, przebiega poziomo nad wzgórkiem łonowym. Początkowo jest czerwona, może być lekko wypukła; z czasem blizna blednie, staje się płaska, jaśniejsza i mniej widoczna. W pełni wygojona blizna powinna być niebolesna, elastyczna, bez wciągania skóry ani zgrubień.

Po jakim czasie znika blizna / ile trwa gojenie?


Powierzchowne gojenie skóry zwykle przebiega w ciągu 6–8 tygodni. Remodelling tkanek głębszych — powięzi, mięśni, podskórnej warstwy — może trwać 12–18 miesięcy.

Co pomaga w pielęgnacji blizny po cesarskim cięciu?

  • Delikatna pielęgnacja: utrzymanie higieny, unikanie silnych detergentów, zabezpieczanie rany w początkowym okresie.
  • Masaż i mobilizacja blizny: wykonywane zwykle po 4–6 tygodniach od zabiegu — pomaga zmiękczyć tkanki, zapobiec zrostom i przykurczom.
  • Terapia tkanek głębszych (mięśni, powięzi) — najlepiej z fizjoterapeutką uroginekologiczną: poprawia ukrwienie i elastyczność.
  • Aktywność fizyczna zgodna z zaleceniami, unikanie przeciążeń tkanek, zdrowy styl życia — wspomagają przebudowę blizny.

Czy da się „pozbyć” blizny po cesarskim cięciu?

Nie da się całkowicie usunąć blizny — blizna powstaje w wyniku gojenia i pozostaje nawet po najlepszej pielęgnacji. Możliwe jest natomiast jej wygładzenie, zmiękczenie, zmniejszenie widoczności i ograniczenie dolegliwości (ból, napięcie, ograniczona ruchomość).

Kiedy blizna po cesarskim cięciu powinna niepokoić?

Niepokojące objawy:

  • zaczerwienienie,
  • obrzęk, ropny wyciek,
  • silny ból,
  • rozchodzenie się rany,
  • zgrubienie,
  • wciąganie skóry,
  • ograniczenie ruchomości albo zaburzenia czucia — mogą świadczyć o infekcji, zrostach lub patologii blizny.

Wtedy konieczna jest konsultacja lekarza lub fizjoterapeutki uroginekologicznej.

Objawy i diagnoza — kiedy udać się do fizjoterapeutki uroginekologicznej

Typowe objawy zgłaszane przez pacjentki

  • Ból, pieczenie, palenie w pochwie, sromie, okolicy krocza podczas dotyku, wkładania tamponu, podczas stosunku (powierzchowny albo głęboki)
  • Napięcie mięśni dna miednicy, skurcze, mimowolne zaciskanie pochwy przy próbie penetracji (pochwica)
  • Suchość pochwy, brak nawilżenia, dyskomfort przy współżyciu, mikrourazy, krwawienia — przy atrofii pochwy
  • Dyskomfort, ból, ciągłe napięcie wokół blizny — po porodzie (epizjotomia albo cesarskie cięcie)
  • Problemy z postawą, ból w dolnym odcinku kręgosłupa, miednicy, nietrzymanie moczu lub uczucie ciężkości — przy osłabieniu mięśni dna miednicy

Diagnoza — jak rozpoznać problem

  1. Wywiad medyczny i uroginekologiczny — zebranie danych o objawach, przebiegu porodu, zabiegach, symptomach.
  2. Badanie fizykalne — ocena napięcia mięśni dna miednicy, ruchomości tkanek, blizn, stanu śluzówki pochwy.
  3. Jeśli podejrzewa się inne przyczyny (zakażenia, zmiany zapalne, dermatologiczne, schorzenia współistniejące) — badania laboratoryjne, posiewy, ewentualnie konsultacja dermatologiczna lub urologiczna.

W przypadku bólu przewlekłego i dysfunkcji seksualnej często zalecana jest współpraca multidyscyplinarna: fizjoterapeutka uroginekologiczna, ginekolog, seksuolog.

Leczenie — jakie metody stosuje fizjoterapeutka uroginekologiczna i co może przynieść

Fizjoterapia dna miednicy i dilatacja

  • Ćwiczenia relaksacyjne mięśni dna miednicy, biofeedback, relaksacja oddechowa
  • Stopniowa dilatacja pochwy (z użyciem dilatorów) — zwiększanie komfortu penetracji przy pochwicy, dyspareunii, wulwodynii
  • Manualna terapia tkanek miękkich — masaż blizny, mobilizacja tkanek, poprawa ukrwienia, elastyczności

Edukacja, higiena, pielęgnacja blizn

  • Nauka prawidłowej higieny intymnej, unikanie podrażnień
  • Pielęgnacja blizn po cięciu cesarskim lub epizjotomii: masaż tkanek, ćwiczenia mobilizacyjne, unikanie przeciążenia tkanek, uelastycznienie powłok

Współpraca multidyscyplinarna

Jeśli problem ma podłoże psychiczne — współpraca z psychologiem lub seksuologiem, terapia behawioralna, ćwiczenia relaksacyjne. W razie zaburzeń hormonalnych lub atrofii pochwy — konsultacja ginekologiczna.

Specjaliści zajmujący się dysfunkcjami układu moczowo-płciowego

hanna opiolka – ZnanyLekarz.pl Kaja Mierzwińska – ZnanyLekarz.pl Marta Robenek – ZnanyLekarz.pl

Jakie objawy powinny niepokoić?

Niepokojący jest przewlekły, nieustępujący ból mimo terapii fizjoterapeutycznej, brak poprawy funkcji, nasilanie objawów, ograniczenie codziennych aktywności, znaczne pogorszenie jakości życia — wskazuje to konieczność pogłębionej diagnostyki przez ginekologa / seksuologa.

Najczęstsze rozpoznania przy wizycie u fizjoterapeutki uroginekologicznej

  • Pochwica / genito-pelvic pain/penetration disorder (ICD-10: F52.5)
  • Dyspareunia (powierzchowna lub głęboka) — N94.1 lub F52.6
  • Wulwodynia (ból sromu) — N94.8x
  • Atrofia pochwy / zanik śluzówki pochwy — N95.2 (np. w okresie menopauzalnym lub po porodzie)
  • Dysfunkcja mięśni dna miednicy, blizny poporodowe, bolesność po epizjotomii lub cesarskim cięciu

Przeczytaj też:

FAQ – Fizjoterapeutka uroginekologiczna

Na czym polega fizjoterapia uroginekologiczna?
Ocena i terapia mięśni dna miednicy oraz tkanek krocza/pochwy: techniki manualne, ćwiczenia, edukacja, praca z bliznami, dilatacja, biofeedback.

Kiedy udać się do fizjoterapeutki uroginekologicznej?
Przy bólu podczas stosunku (dyspareunia), pochwicy, wulwodynii, nietrzymaniu moczu, dyskomforcie blizn po porodzie, suchości i atrofii śluzówki.

Jak wygląda pierwsza wizyta?
Wywiad, ocena postawy i mięśni dna miednicy, badanie palpacyjne zewnętrzne, w razie potrzeby ocena wewnętrzna pochwy lub krocza.

Czy konieczne jest rozebranie się?
Tak, częściowo — do oceny okolicy miednicy i, jeśli wskazane, badania wewnętrznego. Pacjentka ma zapewnioną intymność i zgodę na każdy etap.

Czy fizjoterapeutka uroginekologiczna bada ginekologicznie?
Nie diagnozuje chorób narządów płciowych. Badanie wewnętrzne służy ocenie mięśni, elastyczności tkanek i bólu, nie zastępuje wizyty u ginekologa.

Czy podczas terapii ktoś dotyka okolic intymnych?
Tak, jeśli jest to potrzebne do terapii bólu, pochwicy, blizn czy zaburzeń napięcia. Zawsze po omówieniu i świadomej zgodzie pacjentki.

Jak się przygotować do wizyty?
Wygodny strój, możliwość zdjęcia bielizny. Bez szczególnych przygotowań — depilacja nie jest wymagana.

Jak długo trwa wizyta?
Najczęściej 45–60 minut. Pierwsza bywa dłuższa — dokładniejsza diagnostyka.

Ile trwa rehabilitacja uroginekologiczna?
Od kilku tygodni do kilku miesięcy — zależnie od problemu (np. pochwica zwykle wymaga terapii wieloetapowej).

Z jakimi objawami zgłosić się do fizjoterapeutki uroginekologicznej?
Ból przy współżyciu, suchość, pieczenie, napięcie pochwy, nietolerancja tamponów, ból blizny po epizjotomii lub cesarskim cięciu, ból sromu.

Fizjoterapeutka uroginekologiczna – Pytania

Jak wygląda masaż blizny po epizjotomii lub cesarskim cięciu?
Mobilizacja tkanek, praca na powięzi i ścieńczałych strukturach, rozluźnianie zrostów, przywracanie elastyczności.

Czy fizjoterapia uroginekologiczna jest skuteczna?
Tak — szczególnie w pochwicy, dyspareunii, po porodzie, przy dysfunkcji dna miednicy — pod warunkiem regularnej współpracy.

Jak stres wpływa na mięśnie dna miednicy?
Zwiększa napięcie, co może nasilać pochwicę, ból krocza, dyspareunię i problemy z penetracją.

Jak rozpoznać słabe mięśnie dna miednicy?
Nietrzymanie moczu, uczucie ciężaru w pochwie, trudność w zaciskaniu mięśni — fizjoterapeutka uroginekologiczna oceni ich funkcję podczas badania.

Jakie błędy podczas ćwiczeń mięśni dna miednicy są najczęstsze?
Nadmierne napinanie bez fazy rozluźnienia, brak kontroli oddechu, ćwiczenia bez oceny specjalisty.

Jakie są przeciwwskazania do fizjoterapii uroginekologicznej?
Ostry stan zapalny, infekcja pochwy/sromu, świeże krwawienie.

Dlaczego badanie może być bolesne?
Przy pochwicy, wulwodynii i bolesnych bliznach występuje nadwrażliwość tkanek i wzmożone napięcie mięśni.

Czego nie robić przed wizytą u fizjoterapeutki uroginekologicznej?
Brak koniecznych zakazów — jeśli jest ból, nie prowokować dodatkowego podrażnienia (np. intensywnego współżycia tuż przed wizytą).

Ile kosztuje fizjoterapia uroginekologiczna?
W Centrum Medycznym Medici Radzionków wizyta u fizjoterapeutki uroginekologicznej kosztuje 150 zł

Fizjoterapeutka uroginekologiczna | Źródła

  • Definicje i charakterystyka pochwicy (vaginismus). Wikipedia