WZW

Wykonywane przy podejrzeniu ostrego WZW B, różnicowaniu ostrego od przewlekłego zakażenia HBV i reaktywacji HBV u immunosupresyjnych.

Jednoczesne ilościowe i jakościowe oznaczenie RNA HCV – potwierdzenie aktywnego zakażenia z pomiarem wiremii. Wykonywane gdy potrzebne jest zarówno potwierdzenie aktywnego zakażenia, jak i wyjściowa wiremia przed leczeniem.

Ilościowy pomiar stężenia DNA HBV w surowicy metodą RT-PCR – bezpośredni wskaźnik replikacji wirusa. Wykonywane w kwalifikacji do leczenia przeciwwirusowego, monitorowaniu terapii i ocenie ryzyka reaktywacji przed immunosupresją.

Jednoczesne ilościowe i jakościowe oznaczenie DNA HBV – pełna ocena replikacji wirusa zapalenia wątroby B. Wykonywane gdy potrzebna jest zarówno wiremia wyjściowa, jak i potwierdzenie zakażenia przy diagnostyce utajonego WZW B.

Jakościowe wykrycie DNA HBV metodą PCR – bardzo czuły test potwierdzający lub wykluczający replikację wirusa.Wykonywane w diagnostyce utajonego zakażenia HBV, badaniu dawców narządów i u immunosupresyjnych przed leczeniem.

Identyfikacja genotypu HBV (A–J) na podstawie sekwencji genomu wirusa metodą PCR/sekwencjonowania. Wykrywa genotyp HBV korelujący z ciężkością choroby, ryzykiem HCC i odpowiedzią na interferon.

Wykrycie mutacji oporności na lamiwudynę. Wykonywane przy wzroście wiremii w trakcie terapii lamiwudyną i w diagnostyce niepowodzeń wirusologicznych.

Wykrycie mutacji oporności na entekawir. Wykonywane przy braku odpowiedzi lub przełomie wirusologicznym podczas terapii entekawirem.

Przeciwciała (IgG+IgM) przeciwko wirusowi zapalenia wątroby D (delta). Wykonywane u wszystkich HBsAg-dodatnich pacjentów z ciężkim WZW B lub marskością w celu identyfikacji koinfekcji HDV.

Wykrywa przebyte lub aktywne zakażenie HCV (pojawiają się 8–12 tygodni po zakażeniu, utrzymują się latami po wyleczeniu). Wykonywane w przesiewie WZW C w grupach ryzyka, badaniu dawców krwi, diagnostyce hepatopatii i obowiązkowo u ciężarnych.