Niewydolność żylna kończyn dolnych

Czym jest niewydolność żylna kończyn dolnych i dlaczego prowadzi do żylaków?

Patofizjologia choroby żylnej

Niewydolność żylna kończyn dolnych to przewlekła, postępująca choroba układu żylnego wymagająca diagnostyki i często interwencji zabiegowej.

Niewydolność żylna kończyn dolnych powstaje na skutek uszkodzenia zastawek żylnych, co prowadzi do refluksu żylnego, wzrostu ciśnienia w układzie powierzchownym i poszerzenia naczyń. Krew nie jest efektywnie transportowana w kierunku serca, a zastój krwi powoduje objawy kliniczne oraz powikłania. Proces ma charakter przewlekły i nie ulega samoistnemu cofnięciu.

Najczęściej choroba dotyczy żyły odpiszczelowej wielkiej i małej. Z czasem rozwijają się żylaki kończyn dolnych, obrzęki oraz zmiany skórne. W klasyfikacji ICD-10 stosowane są m.in.:

I83 – żylaki kończyn dolnych
I87.2 – przewlekła niewydolność żylna (obwodowa)
L97 – owrzodzenie podudzia

Objawy, które pacjenci najczęściej doświadczają

Kliniczne manifestacje choroby żylnej

Objawy są nieswoiste, narastają stopniowo i często są bagatelizowane.

Do najczęstszych objawów niewydolności żylnej kończyn dolnych należą:

uczucie ciężkości nóg nasilające się wieczorem,
obrzęki kostek i podudzi,
nocne kurcze mięśni łydek,
ból nóg po długim staniu lub siedzeniu,
świąd skóry, pieczenie, parestezje,
poszerzone, kręte żyły widoczne pod skórą,
przebarwienia hemosyderynowe, lipodermatoskleroza,
nawracające zapalenia żył powierzchownych,
owrzodzenia żylne goleni.

Objawy te są często doświadczają pacjenci cierpiący na żylaki kończyn dolnych.

Diagnostyka – USG Doppler żył kończyn dolnych

Jakie badania są konieczne przed leczeniem żylaków

Podstawą kwalifikacji do leczenia jest badanie obrazowe układu żylnego.

Złotym standardem diagnostycznym pozostaje USG Doppler żył kończyn dolnych. Badanie umożliwia ocenę drożności żył, funkcji zastawek oraz obecności refluksu. Wykonywane jest w pozycji stojącej i leżącej, dynamicznie, z próbami uciskowymi.

Dodatkowo, w zależności od obrazu klinicznego, zlecane są:

morfologia krwi (Hb 12–16 g/dl, PLT 150–400 tys./µl),
D-dimery (<500 ng/ml) przy podejrzeniu zakrzepicy,
CRP (<5 mg/l) w przypadku stanu zapalnego,
układ krzepnięcia: INR 0,8–1,2; APTT 26–40 s,
glukoza, lipidogram przy współistniejących chorobach metabolicznych.

Nieprawidłowe wyniki, takie jak podwyższone D-dimery, anemia lub zaburzenia krzepnięcia, wymagają dalszej diagnostyki przed planowanym zabiegiem.

Kiedy trzeba usunąć żylaki?

Wskazania do leczenia zabiegowego

Nie każdy żylak wymaga operacji, ale opóźnianie leczenia zwiększa ryzyko powikłań.

Usunięcie żylaków jest wskazane, gdy:

potwierdzono istotny refluks w USG Doppler żył kończyn dolnych,
występują objawy bólowe i obrzęki oporne na leczenie zachowawcze,
doszło do zapalenia żył lub zakrzepicy powierzchownej,
pojawiły się zmiany skórne lub owrzodzenia,
leczenie kompresyjne nie przynosi poprawy.

Decyzja podejmowana jest przez chirurga naczyniowego po analizie obrazu klinicznego i badań.

Metody usuwania żylaków kończyn dolnych – porównanie metod

Nowoczesne i klasyczne techniki leczenia

Metody małoinwazyjne wypierają klasyczną chirurgię.

EVLT – laserowe usuwanie żylaków

EVLT usuwanie żylaków polega na termicznym zamknięciu chorej żyły przy użyciu energii lasera. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym, pod kontrolą USG. Skuteczność przekracza 95%, a rekonwalescencja jest krótka.

Skleroterapia

Stosowana w mniejszych żylakach i pajączkach. Polega na podaniu środka obliterującego powodującego zamknięcie naczynia.

RF – ablacja falami radiowymi

Mechanizm podobny do EVLT, różni się źródłem energii. Charakteryzuje się niskim ryzykiem bólu pooperacyjnego.

Klasyczna operacja (stripping)

Obecnie rzadziej stosowana. Wiąże się z hospitalizacją, większym urazem tkanek i dłuższą rekonwalescencją.

Porównanie metod usuwania żylaków wskazuje jednoznacznie na przewagę technik endowaskularnych pod względem bezpieczeństwa i komfortu pacjenta.

Leczenie zachowawcze i wspomagające

Co stosuje się przed i po zabiegu

Leczenie zachowawcze nie cofa choroby, ale łagodzi objawy.

Stosowane są:

kompresjoterapia (pończochy II klasy ucisku),
farmakoterapia flebotropowa,
redukcja masy ciała,
aktywność fizyczna,
unikanie długotrwałego stania.

Po zabiegu EVLT zalecane jest wczesne uruchomienie oraz kontrolne USG Doppler.

Najczęstsze choroby diagnozowane podczas wizyty u chirurga naczyniowego

Rozpoznania współistniejące

Choroba żylna rzadko występuje izolowanie.

Najczęściej rozpoznawane są:

żylaki kończyn dolnych (I83),
przewlekła niewydolność żylna (I87.2),
zakrzepica żył powierzchownych (I80.0),
zakrzepica żył głębokich (I82),
zespół pozakrzepowy (I87.0),
obrzęk limfatyczny (I89.0).

Specjaliści od leczenia żylaków kończyn dolnych:

Kontakt

📍 Centrum Medyczne Medici
ul. Henryka Sienkiewicza 43, Radzionków
📞 Telefon: +48 609 318 801
📧 E-mail: kontakt@medici-radzionkow.pl
🌐 www.medici-radzionkow.pl

Przeczytaj też:

Pracownia Usuwania Żylaków Kończyn Dolnych

FAQ – niewydolność żylna kończyn dolnych

Jak leczyć niewydolność żylną kończyn dolnych?

Leczenie przyczynowe polega na wyłączeniu niewydolnych żył z krążenia. Najskuteczniejszą metodą jest EVLT, czyli endowaskularna ablacja laserowa. Kompresjoterapia i leki flebotropowe są leczeniem objawowym i nie cofają refluksu żylnego.

Czy niewydolność żylna nóg jest groźna?

Tak. Nieleczona prowadzi do powikłań: zakrzepicy, zapalenia żył, zmian skórnych, owrzodzeń podudzi (ICD-10: L97). Ryzyko rośnie wraz z czasem trwania choroby.

Czy niewydolność żylna może się cofnąć?

Nie. Uszkodzone zastawki żylne nie regenerują się. Możliwe jest jedynie zatrzymanie progresji poprzez leczenie zabiegowe, głównie EVLT.

Jak wyglądają nogi przy niewydolności żylnej?

Widoczne są poszerzone, kręte żyły, obrzęki kostek, przebarwienia skóry, stwardnienia podskórne. W zaawansowanych stadiach pojawiają się owrzodzenia żylne.

Czego nie wolno robić przy niewydolności żylnej?

Nie zaleca się długotrwałego stania lub siedzenia bez ruchu, przegrzewania kończyn, braku kompresjoterapii oraz ignorowania objawów refluksu potwierdzonego w USG Doppler.

Jaki jest najlepszy lek na niewydolność żylną?

Nie istnieje lek cofający niewydolność żylną. Preparaty flebotropowe zmniejszają obrzęk i uczucie ciężkości, ale nie leczą przyczyny. EVLT eliminuje źródło refluksu.

Czy można dużo chodzić przy niewydolności żylnej?

Tak. Chodzenie aktywuje pompę mięśniową łydek i poprawia odpływ żylny.

Kiedy należy zacząć martwić się niewydolnością żylną?

Gdy pojawiają się obrzęki, ból nóg, nocne kurcze, zmiany skórne lub gdy USG Doppler wykazuje refluks żylny. Objawy te są wskazaniem do konsultacji z chirurgiem naczyniowym.

Skąd się bierze niewydolność żylna?

Przyczyną jest niewydolność zastawek żylnych, predyspozycje genetyczne, ciąża, otyłość, praca stojąca oraz przebyte zakrzepice. Choroba ma charakter mechaniczny i hemodynamiczny.

Czy można odwrócić niewydolność żylną?

Nie można odwrócić uszkodzeń zastawek, ale można skutecznie wyeliminować chore żyły i zapobiec dalszym powikłaniom.

Co pić na niewydolność żylną?

Nie istnieją napoje leczące niewydolność żylną. Odpowiednie nawodnienie wspiera krążenie, ale nie zastępuje leczenia zabiegowego.

Jakie są pierwsze objawy niewydolności żylnej?

Uczucie ciężkości nóg, obrzęki wieczorne, ból po długim staniu, nocne skurcze łydek, widoczne poszerzenia żył. Są to objawy wczesnej fazy choroby (ICD-10: I87.2).