Infekcje, pasożyty

Mierzy poziom ochronnych przeciwciał IgG przeciwko toksynie tężcowej. Wykonuje się przed planowanymi operacjami, u osób z nieznanym statusem szczepień, przy ranach z ryzykiem tężca i u pacjentów immunosupresyjnych.

Bezpośrednie wykrycie antygenu C. trachomatis w komórkach cewki moczowej metodą immunofluorescencji. Wykonuje się w diagnostyce nierzeżączkowego zapalenia cewki moczowej, gdy szybkość wyniku jest priorytetem.

Bada krew na obecność przeciwciał przeciwko H. pylori – marker kontaktu z tą bakterią w przeszłości lub aktywnego zakażenia. Wykonuje się w badaniach przesiewowych i wstępnej diagnostyce przy niedostępności testów bezpośrednich.

Marker przebycia zakażenia najczęstszym podtypem paragrypy – wywołującego zapalenie płuc i oskrzelików u niemowląt. Wykonuje się w retrospektywnej diagnostyce atypowego zapalenia płuc i badaniach epidemiologicznych.

Wykrywa przewlekłe lub przebyte zakażenie Brucella – bakterią odzwierzęcą wywołującą gorączkę, bóle stawów i zapalenie wątroby. Wykonuje się przy przewlekłej gorączce u hodowców bydła, weterynarzy i osób spożywających niepasteryzowane przetwory mleczne.

Wykrycie antygenu C. trachomatis w materiale z lokalizacji innych niż szyjka i cewka moczowa (odbytnica, gardło, spojówka). Wykonuje się przy podejrzeniu chlamydiozy pozagenitalnej i wtrętowego zapalenia spojówek (jaglica) u noworodków.

Wykrywa aktywne zakażenie Helicobacter pylori – utrzymuje się krócej po wyleczeniu niż IgG, przez co lepiej odzwierciedla bieżącą aktywność infekcji. Wykonuje się jako uzupełnienie IgG przy diagnostyce aktywnego zakażenia i ocenie skuteczności eradykacji.

Marker przebycia zakażenia podtypem paragrypy wywołującym pseudokrup (wirusowe zapalenie krtani i tchawicy) u dzieci w wieku 1–3 lat. Wykonuje się w retrospektywnej diagnostyce nawracającego krupu i badaniach epidemiologicznych.

Wczesny marker ostrego zakażenia Brucella – pojawia się w 1–2 tygodniu choroby. Wykonuje się przy podejrzeniu ostrej brucelozy u osób zawodowo narażonych na kontakt ze zwierzętami.

Najczulsza metoda wykrywania rzeżączki w materiale urogenitalnym, gardłowym lub odbytniczym – wykrywa zakażenie nawet bezobjawowe. Wykonuje się jako podstawowe badanie diagnostyczne rzeżączki, często łącznie z testem na C. trachomatis.