Toxoplasma gondi , przeciwciała IgG, IgM
Jednoczesne badanie obu klas przeciwciał pozwalające określić fazę zakażenia toksoplazmozą. Wykonuje się jako standardowy przesiew u ciężarnych i w diagnostyce choroby.
Jednoczesne badanie obu klas przeciwciał pozwalające określić fazę zakażenia toksoplazmozą. Wykonuje się jako standardowy przesiew u ciężarnych i w diagnostyce choroby.
Wykrywa świeże lub niedawne zakażenie toksoplazmozą. Wykonuje się u ciężarnych z podejrzeniem ostrego zakażenia i u osób z obniżoną odpornością z objawami choroby.
Sprawdza, czy pacjent był kiedyś zakażony toksoplazmozą lub czy jest uodporniony. U ciężarnych bez przeciwciał oznacza brak odporności i konieczność profilaktyki. Wykonuje się u ciężarnych, osób z obniżoną odpornością i przy podejrzeniu zakażenia.
Czulsze badanie płynu z kręgosłupa na kiłę nerwową – ujemny wynik praktycznie wyklucza neurokiłę. Wykonuje się razem z VDRL w PMR przy objawach neurologicznych i reaktywnej serologiI kiły.
Jednoczesne badanie obu klas przeciwciał przeciwko kile – pozwala ocenić czy zakażenie jest świeże (IgM) czy przebyte (IgG). Wykonuje się jako nowoczesny przesiew lub potwierdzenie kiły.
Referencyjny test potwierdzenia kiły – najczulszy test serologiczny, szczególnie we wczesnym stadium choroby. Wykonuje się po reaktywnym teście przesiewowym.
Ilościowy test mierzący aktywność kiły – wynik spada po skutecznym leczeniu. Wykonuje się regularnie w trakcie i po leczeniu penicyliną, żeby sprawdzić czy terapia działa.
Swoisty test potwierdzający zakażenie kiłą metodą aglutynacji – wynik pozostaje reaktywny latami po leczeniu. Wykonuje się jako test potwierdzenia po reaktywnym RPR/VDRL.
Wykrywa wczesne lub aktywne zakażenie kiłą – IgM pojawiają się jako pierwsze. Wykonuje się w diagnostyce wczesnej kiły, kiły u noworodka i ocenie aktywności choroby.
Swoisty test wykrywający dawne zakażenie kiłą – przeciwciała IgG utrzymują się latami nawet po skutecznym leczeniu. Wykonuje się przy potwierdzeniu kiły i ocenie, czy zakażenie jest przebyte.