Infekcje, pasożyty

Mierzy dokładną ilość wirusa HIV we krwi. Służy do sprawdzenia, czy leczenie działa – u dobrze leczonych pacjentów wirus powinien być niewykrywalny. Wykonuje się co kilka miesięcy u osób leczonych na HIV.

Dodatkowy marker świeżego zakażenia toksoplazmozą – szczególnie przydatny u noworodków. Wykonuje się w diagnostyce wrodzonej toksoplazmozy u noworodka.

Wykrywa świeże zakażenie CMV w układzie nerwowym lub wrodzone zakażenie mózgu u noworodka. Wykonuje się u noworodków z podejrzeniem wrodzonego CMV i u immunosupresyjnych z encefalopatią.

Bada na obecność wirusa Epsteina-Barr (EBV, wirus mononukleozy) – jednoczesna ocena kilku markerów określa fazę zakażenia. Wykonuje się przy podejrzeniu mononukleozy zakaźnej i przewlekłego zakażenia EBV.

Wykrywa DNA bakterii M. genitalium – patogenu przenoszonego drogą płciową wywołującego zapalenie cewki moczowej i szyjki macicy, trudne do leczenia standardowymi antybiotykami. Wykonuje się przy nawracającym zapaleniu cewki lub szyjki macicy oraz w diagnostyce zapalenia narządów miednicy mniejszej (PID).

Wykrywa obecność wirusa HIV w krwi, zanim pojawią się przeciwciała. Przydatne tuż po ryzykownym kontakcie, u noworodków matek zakażonych HIV i gdy wyniki testów serologicznych są niejednoznaczne.

Określa, kiedy doszło do zakażenia toksoplazmozą – niska awidność oznacza zakażenie w ciągu ostatnich 3–4 miesięcy, wysoka – dawne zakażenie. Wykonuje się u ciężarnych z reaktywną serologią, żeby ocenić ryzyko dla płodu.

Wykrywa wirusa CMV w moczu noworodka – najciętsza metoda rozpoznawania wrodzonego CMV. Wykonuje się u noworodków z utratą słuchu lub wadami neurologicznymi – musi być wykonane w pierwszych 3 tygodniach życia.

Sprawdza, czy pacjent miał kontakt z wirusem Epsteina-Barr (EBV) w przeszłości – większość dorosłych ma te przeciwciała. Brak IgG oznacza brak odporności i ryzyko pierwotnego zakażenia. Wykonuje się przed przeszczepem, w diagnostyce mononukleozy i przy ocenie stanu odporności.

Sprawdza, czy pacjent miał kontakt z bakterią C. pneumoniae wywołującą atypowe zapalenie płuc. Większość dorosłych ma te przeciwciała. Wykonuje się przy atypowym zapaleniu płuc i zaostrzeniach astmy lub POChP o podejrzewanej etiologii chlamydiowej.